Konstantin Czernienko
| Konstantin Ustinowicz Czernienko | |
| Plik:Konstantin Chernenko1.jpg | |
| Data urodzenia | 24 września 1911 |
| Data śmierci | 10 marca 1985 |
| 6. Sekretarz generalny KPZR | |
| Okres urzędowania | od 13 lutego 1984 do 10 marca 1985 |
| Przynależność polityczna | Komunistyczna Partia ZSRR |
| Pierwsza Dama | Anna Czernienko |
| Poprzednik | Jurij Andropow |
| Następca | Michaił Gorbaczow |
| 11. Przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej ZSRR | |
| Okres urzędowania | od 11 kwietnia 1984 do 10 marca 1985 |
| Poprzednik | Wasilij Kuzniecow |
| Następca | Wasilij Kuzniecow |
Konstantin Ustinowicz Czernienko, ros. Константин Устинович Черненко (ur. 24 września 1911, zm. 10 marca 1985) – radziecki działacz partyjny i państwowy, wieloletni członek naczelnych władz KPZR oraz, przez nieco ponad rok (1984-1985) faktyczny lider i tytularna głowa państwa Związku Radzieckiego. Był najkrócej rządzącym sowieckim liderem (Jurij Andropow i Georgij Malenkow, jego sąsiedzi na dole listy długości sprawowania w tym kraju władzy, rządzili nieco dłużej). Był też najstarszym w momencie obejmowania steru rządów. Czernienko uznawany był za członka partyjnego betonu, czyli breżniewowskiego skrzydła partii, które z niechęcią odnosiło się do wszelkich prób zreformowania ZSRR.
Spis treści |
edytuj Wczesne lata i kariera
Pochodzący z Syberii Konstantin Czernienko w roku 1931 wstąpił w szeregi Komsomołu. Po krótkiej służbie w wojsku na granicy z Chinami zaczął karierę działacza partyjnego i państwowego. Przez dość długi czas, w porównaniu np. z Andropowem, pracował na prowincji, zanim, w roku 1960, został wezwany do Moskwy i, sześć lat później, promowany przez Breżniewa, którego został protegowanym, na kandydata do Komitetu Centralnego KPZR, którego pełnoprawnym członkiem został w wieku 60 lat (1971). Do Politbiura ostatecznie wszedł w listopadzie 1978.
edytuj Niedoszły spadkobierca Breżniewa
Wiele elementów, w tym KGB i znaczna część Armii Czerwonej, była niezadowolona, zwłaszcza z końcowego okresu, rządów Breżniewa. Czernienko, jego bliski współpracownik i protegowany, był początkowo uznawany za pewnego następcę, ale szybko zaczęła się walka o władzę, z której zwycięsko, po ledwie paru dniach, wyszedł Jurij Andropow, przewodniczący KGB, który podjął pierwsze próby reform systemu sowieckiego. Czernienko, który mimo to zachował mocną pozycję w partii, rychło stał się rzecznikiem antyreformistycznego skrzydła.
edytuj Na czele
Kiedy w lutym 1984 roku Andropow zmarł, jego z kolei następcą wydawał się Michaił Gorbaczow, jednakże konserwatywne skrzydło, przestraszone wizją kontynuowania reform rozpoczętych przez Andropowa, zjednoczyło siły i wysunęło kandydaturę, jednomyślnie przyjętą (takie to nastroje dominowały wtedy w kierownictwie). Niedługo potem, bo 11 kwietnia, został Przewodniczącym Prezydium Rady Najwyższej. Nowowybrany przywódca był już jednak wówczas nie tylko podeszły wiekiem, ale i poważnie schorowany.
Krótkie rządy Czernienki charakteryzowały się hamowaniem reform (choć paradoksalnie Gorbaczow pozostał jego bliskim współpracownikiem). Czernienko doprowadził do przywrócenia jako członka KPZR Wiaczesława Mołotowa, rozpatrywał także podobne rozwiązanie w odniesieniu do innych żyjących członków "grupy antypartyjnej": Gieorgija Malenkowa i Łazara Kaganowicza. Opowiadał się też m.in. za polityczną rehabilitacją Józefa Stalina, ale nie zdążył już tego przeprowadzić, zmarł bowiem w marcu 1985, po równo 13 miesiącach rządów. Jego następcą został Gorbaczow, który, mimo bliskiej z nim współpracy, był z przekonania reformistą i człowiekiem Andropowa.
edytuj Linki zewnętrzne
|
|||||||
|
|||||||